BİR DUVAR ÖTESİ KOŞUŞTURMALI ÇOCUKLUK, BİR ÖMÜRLÜK KOMŞULUK: KALE AİLESİ
Seyitgazi’nin o eski, samimi sokaklarında büyüyenler bilir; komşu demek, sadece yan evde oturan biri değil, canın sıkıldığında kapısını çalacağın bir aile, başın sıkıştığında sığınacağın bir liman demektir. Derebenek Mahallesi’nde evlerimizin duvar duvara olduğu, çocukluğumuzun ve gençliğimizin her gününü birlikte tükettiğimiz Kale ailesi de benim için işte tam olarak böyle bir limandı.
Geçtiğimiz günlerde pazar yolunda karşılaştım Zeki Kale ve eşi Ayten Kale ile... İkisini yan yana, el ele pazara doğru giderken görünce, ayaküstü bir selamlaşma bizi aldı, tam altmış yıl öncesinin o tozlu, neşeli ve buram buram hasret kokan günlerine götürdü.
Mezarlıkta Top Oynanan Günler ve Cafer Amca’nın Sohbetleri
Benden sadece bir yaş büyük olan Zeki ile çocukluğumuz mezarlıkta top oynamakla, dombiş ve yakartop peşinde koşmakla geçti. O günlerin Seyitgazi’si başkaydı; dostluklar sahici, çocukluklar sokaktaydı. Zeki’nin rahmetli babası Cafer amca ve rahmetli Huriye yengem, evlerinin önünde çocukları Gönül, Zeynep, Melahat, Necati, Canan ve Zeki’yi etraflarına toplar, ailecek uzun uzun sohbetler ederlerdi.
Sadece kendi çocuklarına değil, bizlere de kol kanat geren, aile bağlarına son derece sadık, Seyitgazi’nin en sevilen, en saygı duyulan sülalelerindendi Kale ailesi. O kalabalık ve huzurlu sohbetlerin arasına ben de çok kez karışır, kendimi o güzel ailenin bir parçası gibi hissederdim.
Huriye Yengemin Kurtarışı ve 30 Yıl Sonra Ödenen Kazak Borcu
Rahmetli Huriye yengemin bendeki yeri ise bambaşkadır, onu hiç unutamam. Ortaokul yıllarında bir cahillik edip okulu bırakmaya kalkmıştım. Durumu öğrenen rahmetli anam Çakır Eminem, sinirden beni öyle bir eline aldı ki... Eğer o sırada duvarın ötesinden Huriye yengem yetişip beni anamın elinden kurtarmasaydı, o günkü dayaktan sağ çıkar mıydım, bilemem!
Beni o zor durumdan kurtaran Huriye yengeme o gün bir kazak sözü vermiştim. Hayat gailesi, yılların koşturmacası derken insan sözlerini bazen geciktiriyor. Ama vefa baki kalıyor. Huriye yengeme verdiğim o kazak borcumu, biraz gecikmeli de olsa tam 30 yıl sonra ödeyebilmiştim. Yüzündeki o tebessüm dün gibi aklımdadır.
Yitirdiklerimize Rahmet, Kalanlara Selam Olsun
Şöyle bir geriye dönüp baktığımda, altmış yılı aşan bir nostalji rüzgarı esiyor içimde. Derebenek’in o duvar duvara komşu evlerinden, bugünün pazar yerindeki karşılaşmalarına kadar geçen koca bir ömür...
Seyitgazi Haberci okurları için bu yürüyüşü, bu güzel karşılaşmayı kaleme almak ve eski günleri yâd etmek istedim. Sağ olsunlar, Zeki de Ayten yenge de köşemizi takip edeceklerini söylediler.
Bu vesileyle Kale ailesinden aramızdan ayrılan, başta Cafer amca ve Huriye yenge olmak üzere tüm yitirdiklerimize Allah’tan rahmet; aramızda olan Zeki’ye, Ayten yengeye ve tüm aile fertlerine sağlık, huzur ve uzun ömürler dilerim.
