Dörtyol Kahvesinin Tozunu Yutan Çocuklar: Zeki Çetintaş ile Yarım Asırlık Nostalji
Eski günlerin kokusu, bazen bir kahve fincanında bazen de bir otobüsün bıraktığı toz bulutunda saklıdır. Seyitgazi’nin o güzel geçmişine doğru minik bir zaman yolculuğuna çıktığımızda, karşımıza elinde tepsisiyle koşturan iki çocuk çıkıyor: Biri bu satırların yazarı, diğeri ise çocukluk ve okul yıllarının değişmez yoldaşı Zeki Çetintaş…
60’lı yılların sonuydu. Anne babalarımızın “gözümüz açılsın, hayatı öğrenelim” diye bizi erkenden hayata atılmaya teşvik ettiği o dönemlerde, Zeki ile kendimizi Dörtyol kahvesinde bulmuştuk. Mekan, Zeki’nin rahmetli babası Ahmet Çetintaş’a aitti ve Dörtyol’un adeta kalbi konumundaydı. Henüz sekiz-dokuz yaşlarında, yaz sıcağında başladığımız o garsonluk günleri dün gibi aklımızda.
Kolay iş değildi hani; Kırka otobüsleri Dörtyol’da mola verdi mi ortalık ana baba gününe döner, yolcuların çay kahve telaşı arasında koşuşturmaktan ayaklarımızın altı şişerdi. Tabii bu yoğun mesai, bendenizin edebiyata ve mizaha olan tutkusuna yenik düşene kadar sürdü. Rahmetli Cemal amcanın getirdiği Akbaba dergilerinin büyüsüne kapılıp kafayı sayfalara gömünce, garsonluk kariyerim pek de uzun sürmedi ve tabiri caizse “kovuldum”.
İşin latifesi bir yana, o günlerin yorgunluğu bile bugün yüzümüzde sıcak bir tebessüme dönüşüyor. Geçtiğimiz günlerde eski dostum Zeki ile bir araya gelip o güzel günlerin nostaljisini yaşarken, ona Seyitgazi’nin nabzını tutan platformumuz Seyitgazi Haberci’den bahsettim.
Bu kültürel mirasa ve ilçemizin hafızasına sahip çıkıyor olmamızdan büyük bir mutluluk duyan Zeki Çetintaş, hem kendisinin sıkı bir takipçi olacağını belirtti hem de Seyitgazi bağlarının kopmaması için platformu çocuklarına aktaracağının sözünü verdi.
Çocukluk anılarımızın ortak ortağı, vefalı dostum Zeki Çetintaş’a bu güzel desteği ve hoş sohbeti için teşekkür ediyor; ailesiyle birlikte sağlıklı, huzur dolu yarınlar diliyorum. Dörtyol kahvesinin o eski, samimi çay kokulu günlerine selam olsun!
