Tarih Bunu da Yazdı: Seyitgazi’de Gazete Satan TEK BİR BAYİ Bile Kalmadı!
Bir zamanlar sabahın ilk ışıklarıyla birlikte sokakları saran o taze mürekkep kokusu, yerini derin bir sessizliğe bıraktı. Eskiden ajansın ilk havadisini almak, memleket ve dünya ahvalinden ilk açılan sayfalarla haberdar olmak için gazete bayilerinin kapısında kuyruk olan Seyitgazililer, artık ilçede gazete satan tek bir bayi bile bulamıyor.
Nostalji 1969: "Seyitgazi" Gazetesi...
İşin en çarpıcı ve hüzünlü tarafı ise Seyitgazi'nin basın tarihindeki o güçlü geçmişi... Tarihler 27 Aralık 1969 Cumartesi gününü gösterdiğinde, ilçede bayram havası estiren bir ilk yaşanmıştı. Fiyatı tam 25 kuruş olan, Yıl: 1, Sayı: 1 damgalı, haftalık müstakil siyasi gazete "SEYİTGAZİ", yerel matbaanın o sıcak mürekkep kokusuyla ilk kez okuyucuyla buluşmuştu.
Manşetinde "İlçemiz Ortaokul Öğretmenleri Boykota Katılmadılar", hemen yanında "A.P. Grubu Herşeyin Açık Görüşmesini Kabul Etti..." başlıklarıyla dönemin Başbakanı Süleyman Demirel'in fotoğrafını taşıyan o ilk sayı; Yaşar Yamanlıca ve Yüksel Çağiran gibi yerel kalemlerin şiirleriyle, Seyitgazi Asliye Hukuk Hakimliği'nden ilanlarla bezeli koca bir ilçe hafızasıydı. Yıllar önce kendi bağrından böylesine kıymetli bir gazete çıkaran Seyitgazi, bugün ne yazık ki dışarıdan gelen ulusal basını bile satacak tek bir bayiye hasret kalmış durumda.
Kupon Kuyruklarından, Boş Kalan Raflara
O dönemlerde ve sonraki yıllarda gazete almak sadece haber okumak demek de değildi; her gazete adeta bir yaşam rehberi, bir heyecan kapısıydı. Günlerce titizlikle biriktirilen kuponlar, evlerin baş köşesini süsleyen dev posterler, kütüphaneleri var eden ansiklopediler ve kitaplar... Hele o heyecanla beklenen piyango listeleri! Herkes o sayfalarda kendinden, kendi hayallerinden bir parça bulurdu. Genç odalarının duvarlarını süsleyen o posterler de, kuponla alınan o ilk heyecanlar da gazete bayilerinin raflarıyla birlikte tarihe karıştı.
"Sabahın Köründe Bayi Önünde Beklerdik..."
İlçenin eski toprakları ve habere gönül verenleri için gazete almak, sadece bir alışveriş değil, adeta güne başlama ritüeliydi. Erken saatlerde bayinin önünde toplanılır, memleket meseleleri daha gazete sayfaları katlanmadan tartışılmaya başlardı. "Telgrafın tellerine kuşlar mı konar" türkülerinin sıcaklığında, her bir satır çizile çizile, sindirile sindirile okunurdu.
Bugün ise Seyitgazi’nin meydanlarında ne o taze gazeteleri raflara dizen emektar bayiler var, ne de köşe başında havadis gözleyen o eski okurlar...
"Koca bir kültürün yok oluşunu izliyoruz. 1969'da 25 kuruşa aldığımız, adını ilçemizden alan o ilk yerel gazetenin heyecanını dün gibi hatırlıyoruz. Kendi haberimizi kendi mürekkebimizle okuduğumuz günlerden, sokaklarımızda gazete satılan tek bir dükkanın bile kalmadığı günlere geldik. Gençler ekrandan kaydırıp geçiyor ama o kuşağın aradığı o gazete kağıdının dokunuşu, o kupon heyecanı başkaydı. Seyitgazi gibi tarihi bir ilçede bugün bir gazete bayisinin olmaması, sadece bir ticari eksiklik değil, kültürel bir hafıza kaybıdır."
Telgraftan Akıllı Telefona: Elde Kalan Sadece "Tık" Oluverdi
Teknolojinin hayatımıza girmesiyle birlikte habere ulaşmak saniyeler alıyor belki ama o eski havadislerin tadı, seçiciliği ve ağırlığı akıllı telefonların ekranlarında kaybolup gidiyor. Seyitgazi, köklü geçmişi, yarım asrı aşan yerel basın hafızası ve kültürel yapısıyla bu dijital dönüşümün sancısını en derinden hisseden yerlerden biri haline geldi.
Şimdi ilçede ne telgrafın telleri kaldı manşetleri taşıyan, ne kupon biriktiren o sadık okuyucu kitlesi, ne de sabahın köründe kapısı çalınan gazete bayileri... Geriye sadece eski sararmış gazete sayfalarına özlemle bakan gözler ve "Nerede o eski sabahlar?" diyen buruk bir sitem kaldı...
